Na vele jaren heeft Neil Morse met zijn trouwe band weer eens een uitlaatklep gevonden voor zijn nooit opdrogende creativiteit. Het klinkt fris en je krijgt wat je verwacht. Weinig nieuws dus maar hoge kwaliteit en veel noten vol afwisseling. Het verveelt nergens.
Weinig opvallende nieuwe albums. Gelukkig is daar weer een live cd van ‘The Flower Kings’. Vooral de fans zoals ik er één ben zullen er blij mee zijn. De tracklist is verrassend omdat niet gekozen is voor wat vaak eerder gedaan is. Een mooi tussendoortje.
Het moest dertien jaar duren, dit vervolg van deze Australische band. Met gitaar georiënteerde prog metal is het moeilijk je te onderscheiden. Maar ze doen het goed door veel passie en variatie. Meer productiviteit zouden ze bekender hebben gemaakt.
Een vervolg op het eerdere overzicht, nu word de periode vanaf 2010 belicht. Wederom een drie cd waarbij thematisch de songs per cd zijn samengebracht. Het biedt weer een fraaie compilatie waarbij misschien vergeten nummers of albums boven drijven.
Ze spelen goed maar de podium presentatie van dit liveconcert mist alles wat het aantrekkelijk zou maken. De aankondigingen in het Pools maken het niet toegankelijker. De ‘setlist’ laat horen hoe vaak ik hun albums luister. De gitarist is weer top met wervelende solo’s.